Zmagania z ołówkiem

Po ostatnim miesiącu wiem, że nie każde studia podyplomowe to ściema. Praca, a po niej ślęczenie po kilka godzin dziennie nad projektami to mój sposób na przesiedzenie czerwca w domu. Może łatwiej byłoby gdybym miała jakieś podstawy ze znajomości roślin, ale nie miałam. Podyplomówka z architektury krajobrazu na Uniwersytecie Przyrodniczym w Poznaniu to sporo pracy. Bardzo ciekawej i bardzo wymagającej. Nadal mam kilka rzeczy w plecy, ale już jestem na dobrej drodze i widzę światełko w tunelu :) Nie ukrywam, że wraz z ostatnim zjazdem w tym semestrze odsapnęłam i powoli zaczynam znów żyć beztrosko, wymyślając sobie ciekawsze rzeczy do zrobienia. Będzie miało to pewnie swoje odzwierciedlenie na blogu :) Żeby jednak moje zmagania nie uleciały w pamięci, dziś kilka moich prac z rysunku! Nie są to dzieła kalibru mojej Mamuśki, ale pocieszam się, że to dopiero początek... :) 

Migawki #2

Dzisiaj trochę życia Aniusi (i Robcia). Grubszy remont chaty "prawie" zakończony. Robcio wczoraj pomalował korytarz. Gdy Leroy dostarczy nam po dwumiesięcznym poślizgu drzwi wewnętrzne, zacznę świętować. Burdelos coraz mniejszy, mebli i sprzętu coraz więcej. Zanim jednak urządzanie się na dobre skończy minie wiele, zbyt wiele miesięcy. Jesteśmy tak dobrzy w urządzaniu mieszkania, że po tygodniu zrywaliśmy kafelki w kuchni :]  

Gołębie kupiliśmy w pakiecie z mieszkaniem. Zarządca sąsiedniego bloku podejrzewa nas o hodowlę. Prawda jest taka, że zawsze mamy lepsze zajęcia niż przeganianie ptaków i domywanie balkonów. Inauguracja sezonu balkonowego wciąż przed nami :)

Jeśli Ikea oferuje ci transport za 49 zł, zawsze odmawiaj. Nawet do 3-osobowej kanapy. Tylko później się nie zdziw, że coś nie wchodzi! 

Po 8 szczęśliwych latach bez TV dostałam prezent. Póki co służy okazyjnie do oglądania serialów, ale wstyd nie wykorzystywać możliwości tego cacka. Maratony filmowe przede mną!

I największa radość ostatniego miesiąca. RUDOLF!!!! Przeprowadził się z kociego raju, powoli godzi się na swój los i miauczy coraz mniej. Żeby nie było mu źle codziennie serwuję mu sesje masażu i zabawy. 

Ostatnio nie tylko chata, kot i ciepłe papcie - zmian sporo. Nowe praca, nowa podyplomówka. Po stagnacji remontowej trzeba jeszcze rozchulać życie towarzyskie i wyjazdowe :] Podczas jednego z ostatnich wieczornych wyjść na miasto testowaliśmy Kontenery. Co roku coraz większe, coraz lepsze, coraz ciekawsze. 

Park Sołacki to niewielki, a bardzo urokliwy teren zielony Poznania. Idealne miejsce by podziwiać, co może bluszcz! Jeśli jednak wolicie jeść, to niedaleko jest Francuski Łącznik, gdzie serwują najlepsze tarty na świecie!

Krótki pobyt w Grudziądzu, jeden spacer i takie cuda znalezione na ul. Małogroblowej. Street art wspierany przez miasto. Tylko o co chodzi z tym słupkiem przed dzieckiem? :>

Okrąglak!

Okrąglak to słynny modernistyczny budynek i podobno najbardziej rozpoznawalny obiekt w Poznaniu. Gdy sprowadziłam się do Poznania był w stanie rozpadu, później zamknięty i wreszcie obecnie jest po gruntownej odnowie. Aż do ostatniego tygodnia nie miałam okazji być w jego wnętrzu. Aktualnie jest to obiekt prywatny i jedynie od czasu do czasu można go zwiedzać. Skorzystałam z okazji, jaką dał Tydzień Architektury organizowany przez poznański SARP i podziwałam Poznań z ciutek innej perspektywy niż zazwyczaj :) Jego wnętrze i widoki z tarasu są świetne! 

Majówkowe Podlasie - mix fot!

Na dysku od dłuższego czasu kwiczą foty z rowerowej majówki. Chwila, moment i będzie czerwiec, więc nie ma co przedłużać i rozprawić się z nią ostatecznie. Na początek kilka widoczków!

Podlasie krzyżami stoi. Kapliczek też jest masa. Nowe, stare, drewniane, metalowe, murowane. Od koloru do wyboru. Trochę trochę pluję sobie w twarz, że z roweru nie chciało mi się często schodzić. Robią wrażenie i co lepsze systematycznie są pielęgnowane. Lśniące wstążeczki, kwiatki w dzbanuszkach, odmalowane płotki to standard na wioskach.  Nie bez przyczyny wschód nazywany jest ostoją polskiego katolicyzmu.

Tu dodatkowy plus za dobrą nazwę miejscowości :)

Musiałam wczuć się w klimat, bo nawet do fajnego kościoła na małą sesję foto wbiłam. To drewniane cudko znaleźć można w Mikaszówce, w środku Puszczy Augustowskiej.

Wschód Polski ma to do siebie, że takich drewnianych kościołów jest całkiem sporo. O wiele większe wrażenie wywarły na mnie małe wioski blisko granicy z Białorusią, w których zdażało się, że nie było ani jednego murowanej czy ceglanej chaty. Przez moment poczułam się jak na Syberii - na Olchonie lub w Arszanie :)

Street art z Podlasia. Tylko dla prawdziwych fanów Kajka i Kokosza.

W Suwałkach kończyliśmy naszego rowerowego tripa. Do miasta wjeżdżaliśmy prawdopodobnie od jego najmniej reprezentatywnej strony, bo przywitał nas teren górniczy i składowisko śmieci :) Od naszej zeszłorocznej wizyty centrum Suwałk nawiedziła spora rewolucja - Plac Marii Konopnickiej (rynek) zyskał nowoczesny stajl.